In een perkje ligt een jongeman in foetushouding. ‘Hij is met geen kanon wakker te krijgen’
Ambulanceverpleegkundige Jorre vertelt over zijn, soms ietwat humoristische, avonturen op de ambulance
Verloren beneveling
We krijgen een melding,
‘Man slapend aangetroffen naast fietspad. Ogenschijnlijk dronken. Politie krijgt meneer niet wakker, vragen beoordeling’
Het zijn de vroege uurtjes van de zaterdagochtend. Een tijdsstip waarop we wel vaker verloren feestgangers ontmoeten in verschillende stadia van beneveling.
Een Zweeds toeval
In een perkje ligt een rossige jongeman in foetushouding met twee politieagenten op hun hurken naast hem. ‘Hij is met geen kanon wakker te krijgen. Spreken jullie Zweeds?’, roept een van de twee dienders lollig terwijl hij een Zweeds paspoort uit de jaszak van de patiënt vist.
Het toeval wil dat ik dat doe, ik heb vroeger namelijk een poosje in Zweden gewoond.
Zonder dit tegen de politie te zeggen schud ik de jongeman aan en zeg streng, ‘Hej du, vakna!’ Onmiddellijk doet hij zijn ogen open, staat binnen een oogwenk op zijn benen en begint in zijn moedertaal een ratelend verhaal over dat hij op een feestje zijn reisgenoot is kwijtgeraakt, net als de weg naar hun AirBNB en dat hij toen maar even was gaan liggen. En dat hij altijd heel vast slaapt.
Bananasplit
De politieagenten kijken om zich heen of ze ergens verborgen camera’s ontwaren omdat ze denken dat ze in een aflevering van Bananasplit terecht zijn gekomen. Mijn collega, die wél wist van mijn verborgen talenkennis verdwijnt ondertussen hikkend van het lachen achter de ambulance.
Borrelneus
In ons busje kijken we de jongen na en behalve een behoorlijke borrelneus blijkt er niks afwijkends met hem aan de hand. Zijn appartement zit slechts vier straten verderop. We besluiten hem daar maar even af te zetten. Dat is absoluut niet onze taak, maar het is rustig vanavond dus strijken we met de hand over ons hart.
Zo voorkomen we ook dat deze vrolijke viking weer gaat dwalen en straks in een ander tuintje ligt te snurken.
Veilig thuis
Bij het logeeradres is zijn kompaan al in dromenland. Door een kiertje in de luxaflex zien we hem slapen als Doornroosje. Wel jammer dat hij de enige voordeursleutel in zijn bezit heeft en net zo moeilijk wekbaar is als onze eigen Zweed. Na een ferm robbertje bonzen op het raam en de deur en klepperen met de brievenbus wordt er gelukkig met kleine oogjes open gedaan.
We wensen beide heren nog een fijn verblijf in Utrecht en vervolgen onze nachtdienst.