“De beste man steekt een heel verhaal af in zijn eigen. Wij spreken evenmin Marokkaans, maar meneer maakt een wat verwarde indruk.”
Ambulanceverpleegkundige Jorre vertelt over zijn, soms ietwat bijzondere, avonturen op de ambulance.
Vertederend tafereel
Ergens op een flat vroeg in de ochtend is iemand net wakker als er op de deur wordt gebonkt. Het blijkt de bejaarde buurman van de andere kant van de galerij, in zijn nachthemd. De oude baas is duidelijk overstuur en spreekt alleen Marokkaans. Omdat de bewoner dat niet verstaat zijn wij maar gebeld.
Bij binnenkomst treffen we een koddig en tegelijk vertederend tafereel. De traditioneel uitziende Marokkaanse heer zit onder een deken met een dampende mok thee voor zijn neus in een typisch Utrechts interieur. Inclusief enorme vogelkooi met papegaai en Herman Berkien zingend op de achtergrond.
Verward
Ook tegen ons steekt de beste man een heel verhaal af in zijn eigen taal. Wij spreken evenmin Marokkaans maar meneer maakt een wat verwarde indruk. De bewoner weet te vertellen dat de heer samen met zijn net zo bejaarde zus in huis woont en dat die twee nog wel eens bonje hebben.
Sussen
We besluiten samen met onze patiënt maar terug naar zijn eigen voordeur te lopen en aan te bellen. Als de zus opendoet lijkt er onmiddellijk een woordenwisseling te ontstaan in het Marokkaans die we met handgebaren weten te sussen. Helaas spreekt ook de zus geen woord Nederlands dus echt wijzer worden we niet. We mogen wel binnenkomen.
Thuiszorgmap
We kunnen geen letsel of afwijkingen ontdekken, maar deze oudjes zo achterlaten voelt niet goed. In een thuiszorgmap op tafel vinden we gelukkig een telefoonnummer van een zoon. Deze neemt op en is een al verontschuldiging. Zijn vader is inderdaad de laatste tijd steeds meer verward en maakt dan ruzie met zijn zus.
Ik stel voor dat men meneer in ieder geval laat onderzoeken bij de huisarts op een mogelijke infectie. Oude mensen kunnen daar snel van in de bonen raken.
Een rondje thee
De zoon belooft onmiddellijk te komen, maar moet daarvoor wel nog twintig minuten rijden. Dus blijven wij ook nog maar even ter plaatse. We zijn zo vrij om voor iedereen nog een rondje thee te zetten. Met z’n vieren zitten we daarna aan de keukentafel terwijl meneer ons ononderbroken verhalen vertelt. Wij kunnen op ons beurt alleen lachen en knikken, maar desalniettemin is het best gezellig.