“We zetten de minst misselijke Frans voorin de bijrijdersstoel. De meest misselijke mag op de brancard. On y va.”
Ambulanceverpleegkundige Jorre vertelt over zijn, soms ietwat humoristische, avonturen op de ambulance
Drie jonge Franse expats hebben zich voor het eerst tegoed gedaan aan hashmuffins en deze weggespoeld met een hele grote fles zwaar speciaalbier. Verder hebben ze niks gegeten en tot hun eigen grote verbazing voelen ze zich nu verschrikkelijk.
Als een vuurtje
Inmiddels zijn we al drie kwartier ter plaatse en de situatie wordt er niet beter op. We kwamen aanvankelijk voor één persoon, maar inmiddels hebben de klachten van hevige misselijkheid zich uitgebreid naar het hele gezelschap. Het probleem is dat ze daarbij erg in paniek zijn en elkaar aansteken telkens als we er eentje enigszins gekalmeerd hebben.
-‘Au secours, je suis en train de mourir!’
-‘Pleaze, monsieur, he saais he iz daaing!!’
Afgebroken
Opnieuw probeer ik uit te leggen dat ik snap dat ze zich hondsberoerd voelen en erg angstig, maar dat er in werkelijkheid niemand dood gaat. En dat het ziekenhuis ook geen oplossing is. Ik adviseer dat ze proberen wat te eten. En erop moeten vertrouwen dat de alcohol en de THC met enkele uren worden afgebroken door het lichaam waarna ze zich beter zullen voelen. Maar dat tot die tijd het treintje van de bad trip nog wel een paar rondjes zal rijden. Linksom of rechtsom.
Meer nodig
We hebben al broodjes voor ze gesmeerd en kopjes thee voor ze gezet, maar zonder succes. Onze eigen braakzakjes zitten vol dus we zijn over gegaan op de vuilniszakken uit de woning.
Een ambulance vol
We kunnen deze mensen niet zo achterlaten in hun paniek en de hele avond hier blijven is ook geen optie. We besluiten ze toch maar naar het ziekenhuis te brengen. Daarvoor twee extra ambulances optrommelen lijkt ons dan weer een onevenredige belasting van de paraatheid.
Dus zetten we de minst misselijke Frans voorin op de bijrijdersstoel. De meest misselijke mag op de brancard en de andere kan op het stoeltje daarnaast. Zelf zit ik als een tramconducteur in het midden. On y va. Het is gelukkig maar een klein stukje.
Gespreid bedje
Op de spoedeisende hulp hebben ze hetzelfde gevoel van efficiëntie door op een kamertje drie bedden naast elkaar te zetten. Als het stel er eenmaal in ligt beginnen ze zich juist allemaal wat beter te voelen.
‘Moutarde après le diner’ zou je dat kunnen noemen. Nou ja, c’est la vie.