De klok nadert middernacht en mijn buik rommelt als een snurkende hond. ‘Hebben jullie al gegeten?’, vraagt de echtgenoot van de patiënt waar we een moment later in de woonkamer staan.
Ambulanceverpleegkundige Jorre schrijft een verhaal over zijn avonturen op de ambulance. Dit keer kwam hij goed voorbereid naar werk, maar zorgt de dienst ervoor dat hij uit de buurt blijft van de koelkast.
Een snurkende hond
De klok nadert middernacht en mijn buik rommelt als een snurkende hond. Van mijn moeder heb ik geleerd dat je nooit mag zeggen dat je honger hebt. Dus momenteel sterven mijn collega en ik van de trek. Normaal heb ik al altijd eten bij me dat ik bij drukte in mijn mond kan proppen zonder noodzaak van bestek of een magnetron. Ik word namelijk snel knorrig met een lege maag.
Geen honger maar trek
Maar vandaag is het een feestdag. ‘Ik neem wat lekkers mee voor het avondeten’, appte mijn collega voor onze dienst. ‘Goed idee, zorg ik voor een toetje’, appte ik terug. Aan het einde van de middag is het qua werk uitgesproken tam. Om 5 uur overwegen we te gaan eten, maar besluiten om nog even te wachten. Om tien voor half zes breekt ineens de pleuris uit.
Wachten in de koelkast
We rijden rit na rit na rit. Soms komen we even in de buurt van de post waar onze heerlijke spijzen wachten in de koelkast, maar aankomen doen we er nooit. Dan is er namelijk alweer het volgende spoedgeval. Inmiddels beginnen zelfs de tabletten paracetamol in mijn medicijnkoffer te lijken op een welkome versnapering
Holle gezichten
‘Hebben jullie al gegeten?’, vraagt de echtgenoot van de patiënt waar we een moment later in de woonkamer staan. Misschien komt het door onze holle gezichten, maar waarschijnlijker is de man gewoon gastvrij. ‘Willen jullie pizza? Ik heb een pizzeria hier om de hoek, wacht, ik bel meteen even’.
Geen tegenspraak
Normaal slaan we dit soort aanbiedingen beleefd af, maar nu is de verleiding te groot. Onze gastheer duldt hoe dan ook geen tegenspraak. Ook niet van zijn werknemer die zo te horen de tent reeds gesloten had. Pizza zal er komen, zeker nu zijn vrouw niet mee naar het ziekenhuis hoeft.
Pizza-paradijs
Bij het verlaten van de woning krijgen we twee warme pizzadozen in onze handen gedrukt. Op een verlaten parkeerplaats vallen we aan als wilde wolven. Het smaakt als het paradijs. Pizza by the dashboard light.
Meer verhalen lezen van ambulanceverpleegkundige Jorre?