“Zelfs de liefste hond ter wereld kan knorrig worden als twee vreemden ineens aan de baas gaan frunniken. En onze kuiten zijn ons dierbaar.”
Ambulanceverpleegkundige Jorre vertelt over zijn, soms ietwat humoristische, avonturen op de ambulance
Een dame van 91 is onderuit gegaan in haar huis en kan niet meer overeind komen. Gelukkig heeft ze wel haar kinderen kunnen bereiken. Die kwamen en hebben ons gebeld.
Dierbare kuiten
‘Ehm, zijn jullie bang voor honden?’, vraagt de dochter die de voordeur opent. ‘Nou, bang niet, wel voorzichtig’, zeg ik. ‘Dus graag de viervoeter even in een andere kamer.’
Dat vragen we altijd. Zelfs de liefste hond ter wereld kan knorrig worden als twee vreemden ineens aan de baas gaan frunniken. En onze kuiten zijn ons dierbaar.
‘Ah, dat is een probleempje’ aarzelt de vrouw, ‘we krijgen de hond momenteel niet bij mijn moeder weg, hij is nogal beschermend. En we zijn zelf ook een beetje bang voor ‘m…’
Klodders schuim
Dat laatste kan ik nauwelijks verstaan door het helse geblaf dat uit de woning klinkt. Als we instinctief een stapje achteruit doen staren we door het raam recht in de muil die dit kabaal voortbrengt. Gele tanden blikkeren en klodders schuim vliegen tegen het glas.
Afstammeling
Iedere hond is een verre nazaat van de wolf. Dit kolossale monster lijkt dat stukje evolutie te hebben overgeslagen en rechtstreeks uit het Pleistoceen te komen. Ik hoef mijn collega niet eens aan te kijken om te weten dat wij beide nog eerder bij Bokito z’n hok binnenstappen dan dat we op dit moment deze woning betreden.
Maar we kunnen mevrouw ook niet laten liggen. We besluiten om de politie te vragen of ze iemand van de hondenbrigade langs willen sturen. Voordat deze arriveert lukt het de zoon toch om de hond naar de achtertuin te lokken met een polsdikke rookworst en gauw de knip op de deur te doen. De kust is veilig en wij kunnen onze patiënt onderzoeken.
Liever niet
‘Schattig hondje, mevrouw’, grapt mijn collega als eeuwige lolbroek. ‘Ach, het is maar een luie loebas hoor’ antwoordt de broze dame zonder een spoortje ironie. ‘Gewoon een tik op z’n neus geven, dan is ‘ie koest.’
Dát gaan we maar niet uittesten. Mevrouw is lelijk gevallen en moet met ons mee naar het ziekenhuis. De familie belooft zich over de hond te gaan ontfermen en wij maken ons uit de voeten voor de achterdeur weer van het slot gaat.
Meer blogs lezen? Ga hier verder