Ik ben nog bezig deze info te verwerken als mevrouw met een schalks lachje zegt, ‘Nou wil jij vast weten wat ik gedaan heb’. ‘Och, als u zo aandringt’, reageer ik besmuikt.
Ambulanceverpleegkundige Jorre schrijft over zijn avonturen op de ambulance. Dit keer met een wel heel bijzondere patiënt aan boord met een TIA.
Een routineklus
Op papier is het een routineklusje. We worden gevraagd om iemand met de ambulance naar het ziekenhuis te brengen voor controle die eerder die dag mogelijk symptomen van een TIA heeft laten zien.
Het adres leidt ons naar een gesloten afdeling van een psychiatrische kliniek. Meestal krijgen we voor het vervoer van patiënten die om wat reden dan ook vastzitten begeleiding van beveiliging of politie. Maar bij deze melding staat hier niks over in ons scherm. Vreemd.
Mevrouw van 73
We lezen nog eens goed de gegevens van de persoon die we moeten ophalen. Het blijkt om een mevrouw van 73 te gaan. Ik kijk mijn boomlange, afgetrainde collega met een achtergrond bij de mariniers aan. Deze patiënt kunnen we zonder hulptroepen wel hebben, besluiten we.
In een cel met een openstaande deur treffen we een goedlachse dame van het type Karin Bloemen. De verpleegkundige die ons overdraagt vertelt dat mevrouw vrij is om te gaan en staan waar ze maar wil. Begeleiding is niet nodig.
Vrijgekomen
Terug in de ambulance loopt de nieuwsgierigheid uit mijn oren. ‘Waarom verblijft u in hemelsnaam op een gesloten afdeling terwijl dat nergens voor nodig lijkt’, vraag ik.
‘Dat krijg je als je net een jarenlange gevangenisstraf hebt uitgezeten’, is het antwoord. De vrouw vertelt het alsof ze het over haar laatste vakantie heeft. ‘Als je vrijkomt na zo’n lange tijd heb je meestal geen woning meer, ik ook niet’, vervolgt ze. ‘De staat is dan verplicht je onderdak te verschaffen totdat je iets voor jezelf hebt gevonden. Dit was momenteel het beste dat ze konden bieden.’
Omdat u aandringt
Ik ben nog bezig deze info te verwerken als mevrouw met een schalks lachje zegt, ‘Nou wil jij vast weten wat ik gedaan heb’. ‘Och, als u zo aandringt’, reageer ik besmuikt.
‘Ik heb mijn buurman met een voorhamer om het leven gebracht…’
Ik vond het erg gezellig
Ook dit moet ik even op me in laten werken. Tegelijk denk ik aan wat mijn collega en ik even daarvoor grinnikend bespraken. De ene dame op leeftijd is duidelijk de andere niet
Desalniettemin hebben we daarna een uitermate geanimeerd gesprek. ‘Ik vond het erg gezellig’, zegt mevrouw hartelijk bij het afscheid. Gelukkig maar, bij sommige mensen heb je liever niet dat het ongezellig wordt.