‘Wacht even, die ken ik’, zeg ik, naar waarheid, ‘daar heb ik ook wel eens bij op de stoel gezeten.’ Vervolgens geef ik een niet onaardige imitatie -al zeg ik het zelf- van het opvallend zalvende stemgeluid van deze zielendokter.
Ambulanceverpleegkundige Jorre schrijft over zijn avonturen op de ambulance. Dit keer een indringend ambulanceverhaal over mentale nood.
Let op: deze blog bevat thema’s als depressie en suïcide.”
Voordeur aan spaanders
De politie is als eerste ter plaatse. Als wij arriveren ligt de voordeur van de portiekflat al aan spaanders. Een voordeur die net provisorisch gerepareerd was. Enkele dagen geleden waren collega’s hier namelijk ook al, met exact dezelfde melding.
De bewoonster appte een vriendin met de mededeling dat ze een overdosis medicijnen in ging nemen. Vervolgens beantwoordde ze haar telefoon niet meer en deed de deur niet open. De vriendin waarschuwde de hulpdiensten en zo treffen we deze mevrouw aan in bed met haar hoofd onder de dekens. Ze blijkt goed aanspreekbaar en is vooral heel erg emotioneel.
Makkelijk praten
Ze heeft een aantal strips met slaaptabletten ingenomen. Te weinig om dood aan te gaan, maar te veel om haar zo thuis te laten.
Het is makkelijk praten om te zeggen dat deze mevrouw zich niet echt van het leven wilde beroven, maar vooral op zoek is naar aandacht. Bijna iedereen wil namelijk aandacht en maar heel weinig mensen willen echt dood. Ze willen bovenal verlost zijn van een afschuwelijk gevoel en rust hebben in hun hoofd. Maar dat blijkt lastig.
Niet alleen
Ongeveer 9% van alle mensen in Nederland maakt ooit in zijn leven een depressie door. Tegenwoordig durf ik zonder schaamte te zeggen dat ik ook bij die club hoor. Het heeft als voordeel dat ik mij goed in kan leven in mensen die dagelijks worstelen met mentale nood, angst en wanhoop.
Onderweg in de ambulance praten we wat. Mevrouw vertelt dat haar recente crisis begon toen haar vertrouwde psychiater met pensioen ging. Met zijn vervanger wil het niet echt boteren. Ze noemt een naam.
Herkenning
‘Wacht even, die ken ik’, zeg ik, naar waarheid, ‘daar heb ik ook wel eens bij op de stoel gezeten.’
Vervolgens geef ik een niet onaardige imitatie -al zeg ik het zelf- van het opvallend zalvende stemgeluid van deze zielendokter. Voor we in het ziekenhuis zijn heeft mevrouw door haar tranen heen een keer hard moeten lachen.
Meer blogs lezen? Ga hier verder
Herken je iets uit dit verhaal en heb je het moeilijk? Je bent niet alleen.
Bel 113 of 0800-0113 (gratis) of ga naar www.113.nl
