‘Mijn collega is een brok voertuigbeheersing en concentratie achter het stuur. Ergens in een woning is namelijk een baby geboren die niet ademt.’
Ambulanceverpleegkundige Jorre schrijft over zijn werk, en over het moment waarop hij zich allesbehalve een held voelt wanneer de hulpverlening een kind betreft dat niet ademt.
Als een knalgele kanonskogel suizen we door de straten van Utrecht. Mijn collega is een brok voertuigbeheersing en concentratie achter het stuur. Ergens in een woning is namelijk een baby geboren die niet ademt. In jargon noemen we dat een slechte start.
Normaal hou ik wel van een potje actie op de ambulance, maar incidenten met kinderen sla ik graag over. Zeker sinds ik vader ben. Helaas hebben we hier niks in te kiezen. Iemand moet er naartoe en vandaag zijn wij dat.
Ter zake
Terwijl we onze bestemming naderen speelt op deze momenten nog wel eens mijn bedriegerssyndroom op. ‘Dit gaat volledig mis en vandaag komen ze er eindelijk achter dat je helemaal niks kan’, klinkt dan een pesterig stemmetje ergens in mijn hoofd.
Zodra ik uitstap op het adres sluit mijn brein echter alle niet ter zake doende gedachten af. Op een slaapkamer treffen een we een piepklein kereltje dat grauw en slap op een bed ligt.
Vier keer knijpen
Ik neem de beademing over van de verloskundige. Mijn collega maakt een werkplek met onze apparatuur. Na slechts vier keer knijpen in de beademingsballon doet het mannetje ineens zijn ogen open en kijkt me aan met een blik die lijkt te zeggen, ‘Jíj́ bent toch hopelijk geen familie van me?’ Daarna ademt hij zelfstandig.
Ontlading
Net zoals het jongetje langzaam kleur krijgt komt ook de kleur in mijn blikveld terug. Ik zie nu pas de ouders die een meter verder als versteend toekijken.
De opluchting bij iedereen in de kleine kamer is tastbaar. ‘Over een slechte start gesproken, net op de wereld en dan meteen die aardappelkop van mij op je netvlies’, grap ik uit ontlading.
Suggestie
Het lijkt allemaal mee te vallen. Soms moeten baby’tjes even aangezwengeld worden net na de bevalling. Meestal doen ze het daarna prima. Moeder en kind gaan voor de zekerheid wel mee naar het ziekenhuis. We laten ze daar achter met een teddybeertje namens de ambulancedienst en twee suggesties voor een leuke naam.
Meer blogs lezen? Ga hier verder